fbpx

Ook nu weer is hij zo dichtbij

Juni 2020

Een stralende dag zoals deze, precies tien jaar geleden. 26 juni 2010, de dag dat mijn vader overleed.

Ook mijn eerste ervaring met iets dat de cognitie ver overstijgt. Wat niet in mijn hoofd paste had tot dan niet bestaan.

Een bizarre en ook prachtige tijd die laatste maanden. Ik zag hoe juist de dood het leven roept. Hoe alles waar hij doodsbang voor was geen rol speelde met de dood voor de deur. Hoe alle conflicten tussen ons uit pure liefde kwamen. En hoe ik veel kon betekenen, juist door bij míjn behoeften te blijven.

Ik zocht naar betekenis en ervaarde het verschil tussen verklaren en begrijpen. Cognitief verklaren bracht me niet veel. Emotioneel begrijpen des te meer. Be-grijpen zoals in vastpakken, van alles wat ik ervaarde.

Ik schreef een brief met alles wat papa voor mij betekend had. Ik wilde dat hij dat nog hoorde. Hij wilde er niets van weten. Ik las hem toch voor. Het moest. De brief was één van de mooiste dingen die hij ooit gekregen had zei hij.

Die laatste dag stond ik aan zijn bed. Zijn lichaam ademde, maar zijn ziel was vertrokken… Ongelofelijk hoe ik dat kon voelen. Tegelijkertijd voelde ik hem overal. In mijn hart, in de lucht en in de bomen. Dichterbij dan ooit.

Ook nu weer is hij zo dichtbij. Dank je papa, voor alles wat je voor me betekend hebt..

Connecten met Nanco? Dan kan via deze link!